Betrekken is beloven?

Terwijl maandag de bijeenkomst Projectleider @ Provincie 2.0 plaats gaat vinden – waarbij participatie ongetwijfeld een belangrijk onderdeel van gesprek zal zijn – komt het onderwerp ook aanbod in een interessant interview met burgemeester Depla van gemeente Heerlen. Context is de reeks uitzendingen van VPRO’s Tegenlicht over de grensregio’s van Nederland – Nederland op de Tekentafel – en wel specifiek de uitzending over krimpregio Limburg. (Bekijk de aflevering: Krimpen aan de Maas.)

Wortels

Als één van de oorzaken van de teruggang in economische welvaart noemt Depla het in de vorige eeuw verwijderen van fysieke erfgoed dat herinnerde aan de mijnbouw, direct na het beëindigen van mijnbouwactiviteiten. Nieuwe bedrijven arriveren op uitgenodiging in het gebied, maar hebben er geen wortels. Lokale werknemers, rechtstreeks vanuit de mijn naar kantoor, voelen geen binding met de bedrijven.

Wanneer Depla spreekt over de kansen van krimp voor het stedelijke gebied, noemt hij ook de esthetische kwaliteitsverbetering door de sloop van galerijflats. Terwijl hij nog spreekt lees ik onderaan de pagina een reactie van vermoedelijk een inwoner van de stad, die de flats duidelijk verbindt met zijn eigen gevoel van lokale identiteit, en de sloop ervan ervaart als het verwaarlozen van essentiële wortels. Hoewel de sloop van de flats om diverse redenen vast verklaarbaar en nuttig is, maakt de reactie duidelijk dat gemeente en bewoners niet altijd dezelfde visie hebben, in dit geval aangaande welke elementen moeite van behouden waard zijn.

Spanningsboog

In het laatste deel van het gesprek vraagt de interviewer Depla naar de mate van betrokkenheid van lokale bewoners van de leeglopende wijken. Depla beschrijft een interessant dilemma: Het ontwikkelen van een visie en uitdenken van concrete plannen voor een gebied zónder de inwoners erbij te betrekken, zorgt voor een gebrekkig draagvlak of zelfs weerstand voor de uitvoering van de plannen. Tegelijk is vroegtijdige betrekken wat Depla betreft ook een lastig proces. Het betekent mensen te betrekken bij een proces waarvoor de gemeente nog geen daadwerkelijk beleid heeft geformuleerd. Verzoek aan burgers om deel te nemen aan overleg kan het idee in de hand werken dat er op korte termijn veranderingen zullen worden doorgevoerd. Wanneer de gemeente nog in een eerste stadium van beleidsvorming is, kan het in de praktijk jaren duren voordat geformuleerde plannen ook daadwerkelijk worden uitgevoerd. Met teleurgestelde burgers als gevolg. De spanningsboog van de burger is hiervoor gewoon niet groot genoeg, aldus Depla.

Betekent dat dat de burger voor zijn eigen bestwil beter niet betrokken kan worden bij veranderingsprocessen in zijn eigen leefomgeving? Weegt het voorkómen van ongeduld bij burgers op tegen een gebrek aan draagvlak dat zo ontstaat? Of zijn er kansen om burgers tóch te betrekken, bijvoorbeeld bij een aaneenschakelijk van deelprocessen waarmee de spanningsboog mogelijk nog wordt verkleind, maar tevredenheid met het eindresultaat des te groter?

Een gedachte over “Betrekken is beloven?

  1. Volgens mij moeten we op zoek naar een duidelijkere rolverdeling tussen overheid en burger. De overheid biedt een kader, de burger vult in en de overheid helpt de burger met die invulling. Dus… ga als overheid het gesprek met de burger aan vanuit een kader, meer niet. Nu komt het steeds zo over dat de overheid iets wil en probeert de burgers mee te krijgen. Maar in feite zijn het burgers die iets willen en de overheid vragen hen daarbij te helpen. Door een paternalistische insteek wordt het juist andersom gebracht en dat roept weerstand en wantrouwen op.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s