Invalshoeken landbouw en zorg

Er zijn momenteel zoveel initiatieven in de landbouw en zorg wereld dat ik af en toe door de bomen het bos niet meer zie. Het is uiteraard geweldig te zien dat ‘zorglandbouw’ als werkwijze zo aanslaat en kennelijk oplossingen en mogelijkheden aandraagt voor meerdere maatschappelijke vraagstukken waarmee we in Nederland (Europa, daarbuiten zelfs) te maken hebben.

Wat me opvalt is dat er zorglandbouw initiatieven zijn die starten vanuit de boer, vanuit reguliere zorginstellingen, en initiatieven die starten vanuit de gemeente. Los van de formele aanstuurder/initiator zal het wellicht vaak voorkomen dat de eerste stappen door een van de andere partijen zijn gezet. Bijvoorbeeld een gemeente die een initiatief opzet omdat er een concrete vraag ligt van zorginstellingen of maatschappelijke organisaties, of een bestaande zorginstelling die actief wordt in landbouw en zorg, omdat er vanuit zorgboeren contact is gezocht en een aanbod voor samenwerking ligt.

Maar wat betekenen deze invalshoeken en samenwerkingen nu voor de zorglandbouw projecten die hieruit komen ‘rollen’? Kan een gemeente het initiatief nemen en instelling (met clienten) en boeren met elkaar in contact brengen? Zitten er voordelen aan zo’n actieve rol van de gemeente? Nadelen? En als een zorginstelling op grotere schaal cliënten aan dagbesteding op een zorgboerderij zou willen helpen, en om die reden zorgboeren stimuleert zich te verenigen en gezamenlijk kwaliteit te garanderen, is dat dan een slechte zaak, of juist een goede?

Reacties zijn welkom!

4 gedachtes over “Invalshoeken landbouw en zorg

  1. Commentaar van René van der Leest via http://platteland.ning.com (discussiegroep Landbouw en Zorg):

    “Er is nog een groep aan toe te voegen denk ik namelijk de burger die een initiatief neemt om een zorgboerderij of zorglandgoed te starten ( vaak mensen met een achtergrond in de zorg) Ik begreep van steunpunt zorg en landbouw en dit de snelst stijgende groep is.”

    Mijn commentaar:

    “Interessant, René! Ik wist niet dat dat zo’n grote groep was. Nog een startpunt voor zorglandbouw initiatieven erbij dus. Ik ben benieuwd naar ervaringen van dergelijke ‘zorgburgers’. Hoe beleef jij jullie eigen start? Heeft het voordelen/nadelen om als burger zo’n initiatief op te zetten? Heb jij het gevoel dat zorginstellingen bijvoorbeeld eerder geneigd om met zo’n nieuw zorglandgoed (met betrokkenen met zorgkennis) in zee te gaan dan met een boer die wil verbreden? En hebben jullie bijvoorbeeld contact met een boer die de agrarische kant van jullie landgoed gaan coordineren? Hoe werkt dat Of is dat niet van toepassing?”

  2. Het voordeel van een actieve rol van de gemeente is dat diezelfde gemeente positief staat tegenover zorglandbouw. Dat is gunstig als de dagbesteding (activerende en ondersteunende begeleiding) straks naar de WMO gaat. Want dan zal die gemeente zorgboerderijen in het aanbod meenemen, mag je verwachten.
    Waar het initiatief ontstaan voor zorglandbouw en welke partijen actief zijn, is dat belangrijk? Ik denk dat de visie op zorglandbouw het belangrijkst is. Wordt de combinatie van landbouw en zorg als een elkaar versterkende gezien, dan zit het wel goed. En als aanwezigheid van zoveel mogelijk reguliere landbouw als meerwaarde wordt gezien, dan maak ik me niet ongerust.
    Een partij die we nog niet hebben genoemd, zijn de (ex-)deelnemers/clienten en de clienten- en patientenverenigingen. De verzamelde en georganiseerde zorgvragers. Er zijn ook initiatieven van mensen die ervaringsdeskundige zijn (burn-out, verslaving). Ben wel benieuwd – om ook maar een vraag in de strijd te werpen – wat jullie daar van vinden.

  3. René vandaag op http://platteland.ning.com (in de discussiegroep landbouw en zorg):

    “Wij merken dat het inderdaad erg handig is dat we allebei een zorg achtergrond hebben. Dit maakt het denk ik makkelijk om met de zorginstelling inhoudelijk te overleggen en een samen een visie te ontwikkelen. op dit punt komen we eigenlijk geen belemmeringen tegen. Het contract met de zorg instelling is dan ook rond. Ik merk dat ze veel vertrouwen hebben in onze aanpak. Zij hebben een plaatsing recht van 12 personen en wij zijn geheel verantwoordelijk voor de dagbesteding. Dat betekent dat ze hun klanten volledig bij ons uitbesteden. De zorginstelling blijft wel de eindverantwoordelijke en doet de onderhandelingen met het zorgkantoor. Daarnaast werken we inderdaad samen met een melkveehouder. Samen gaan op 1 hectare grond zoogkoeien houden. Ook zijn bospercelen die in de weilanden liggen betrekken we in de dagbesteding. Wat veel Meijer om te kijken hoe we dit varkentje wassen. Kortom op gemeentelijk niveau is er op dit punt nog veel te doen. Een onderenemende burger die een maatschappelijk project wil starten in het buitengebied loopt tegen veel ambtelijke angst en regels aan. Lange adem is nodig om het voor elkaar te krijgen.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s